Орозо туткан түлкү

Мергенчи бир күнү кажырлуу капканды койду да, жанына көз кызартар чоң кесим этти таштап кетти.

Эттин жытын сезген ач түлкү шимшилеп жүгүрүп келип, этти жейин дейт, бирок ойлонот: «Йе, бул соо эмес. Мындай сулп эт талаада жөн эле жатканын өмүрүмдө көргөн эмес элем го». Тобокел кылгысы келбеген түлкү өз жолуна түшөт.

Алдынан карышкыр кезигип сурайт:

– Кандайсың, түлкү? Эмне маанайың пас?

– Чоң кесим сулп эт жатканын көрүп, жебей калганыма өкүнүп келатам. Орозо тутуп жүрбөймүнбү.

– А мен орозо тутпаганым жакшы болуптур, – дейт сүйүнгөн карышкыр. Дейт да сулп эт кайда жатканын сурайт.

– Мынабул жерделе жатат, – түлкү эт жаткан жерди көрсөтөт.

Ачкөз карышкыр этти баса жыгылары менен арткы буту капканга чабылып калат. Түлкү болсо этти илип кетет да жеп баштайт.

– Бул эмне кылганың? – карышкыр кыйкырат, – Сен орозо тутуп жүрөм дебедиң беле!

– Мен эми оозумду ача берсем болот, ай жаңырбадыбы,– деп этти жалмап койгон экен.

Кыргызчалаган О.ШАКИР

  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  
  •  

Добавить комментарий

Ваш адрес email не будет опубликован.