Султан Садыралиев — Сулууга

Узун кирпиги төгүлгөн,
Кол жеткис пери көрүнгөн.
Карагат көзү, карлыгач өзү,
Кундуздай чачы өрүлгөн.
Белинде аппак билеги,
Бек кысып аны бийледи.
Кароодон канбай, карегим талбай,
Балкытат чоктой илеби.
Жүзүңдү, жүзүмдөн албай,
Жүрөмүн өзүмдү алдай.
Татына эрдиң, табалбайм эми,
Талпынап турам баладай.