Жарык жол

Атам жалданып иштеп, кайсы байдын эмне жумушу бол-
со, ошону жасап жүрчү. Ал усталыгы менен жан баккан

адам эле. Комуз, кыяк жасачу, өзү да чертчү. Куржундун

бир көзүндө керки-чоту, ар түрдүү шаймандары, бир көзүн-
дө мен жүрөм. Иштеген жеринде мага чапанын жая салып

берип коёт, мен ит, мышык, дагы башка бир нерселерди чо-
подон жасап отура берем. Атамдын айтып берген жомокто-
ру: «Курманбек», «Олжобай менен Кишимжан». Алар күнү

бүгүнкүдөй кулагыма жат, өмүр бою унута албасмын.
Атам бир үзүм нанды өзү жебей, мага берчү экен кийин

ойлосом. Ошентип жүргөн учурда Курбу келди. Курбу биз-
дин туугандардын баласы эле. Менден улуураак. Жетим

болгондуктан, Оштогу No2 кыргыз жетимканага өтүп, ошон-
до жашайт экен. Кийими мени абдан таң калтырды. Көйнөк,

шым, галстук. Мен башта андайды көрбөгөм. Мени алып
кетем деди. Атам урушуп болбой койду: «Жалгыз баласын

бага албай тентитип жиберди дейт эл». Курбу мени ээрчи-
тип эки-үч күн жүрдү, жетимканадагы сонун турмушту айта

берет, кызыктыра берет.

Жарык жол 3

‒ Момундай ак бөлкө болот, кыссаң кичинекей, коё берсең жазылып кетет. Чайга, кофеге салсаң шимирип алат, жей бе-
ресиң. «Бөлкө», «кофе» ‒ ук-
паган нерселерим. Тү-
шүмө да кирбесе керек.

‒ Ата, барам, ‒ дей бердим. Мени багуу деле атама оңой эмес турбайбы.

‒ Эртең менен Капарды жетелеп, арыктын ичи менен

кетип калгыла. Эл көрбөсүн. Мен билбей калайын. Өз уба-
лы өзүнө. Ал жакта ага суутуп койсо …

1924‒25-жылдары 9‒10 жаштарда болушум керек, Ошто-
гу жетимканага келип кирдим. Эч кандай кагаз-пагаз, до-
кумент сурашкан жок. Анан калса, жетимдигим кебетемен

эле билинип тургандыр. Мына ошол жетимканага өткөн

күндөн баштап курсагым тоюп, кийимим бүтөлүп, калем-
кагаз алып, жыргап калдым. Ар түрлүү оюндарды ойной-
буз. Башым бүтүн жара болуп, эл мени «кал» деп атап ка-
лышкан, ал айыкты. Безгек оорум бар эле, мындан да ку-
тулдум. Колума тийген түр карандаштар менен эмнени

боёп, эмненин сүрөтүн тартып жибереримди билбейм. Ко-
лума тийген кагаздардын чоло жерин калтырбай сүрөт тар-
та берем. Бир күнү жыгач керебетимди оюу салып, кооздоп

жибердим. Мугалимдерим бул тартипсиздигим үчүн жеме-
лешти. Башымды шылкыйтып тим болдум.

1927-жылы Пишпекке келдик, 4 балабыз. Алты күн поезд

менен жүрүп, араң жеттик. Киринпроско кирүү эле максаты-
быз. Окуу жайды ушинтип атачу. Завуч Базаркул Данияров

ар бирибизден минтип сурайт:
‒ Памилияңды айт?

Биз унчукпай тура беребиз, себеби эмнени сурап жатка-
нын түшүнбөйбүз. Менден бою узунураак бала мага акы-
рын кайрылат: «Памил чай деп жатабы?»

Акыры тилеген окууга да өттүк. Мен сыяктуу кедей бал-
дарынын алдында кенен, жарык жол жатты. Ошо жол бизди

бул күнгө, бул даражага алып келди.

Топ 10 популярдуу жомок

Ырдын атыLike саны
Алданган карышкыр жомок237
Таранчы менен түлкү206
Акылдуу дыйкан204
Ырыс алды — ынтымак193
Акыл карачач188
Ууру үкү135
Муз чолпу107
Көмөч нан (колобок) жомок89
Чоң кумурска менен кичинекей кумурска76
Жоогазын60

Сизге жактыбы? Комментарий жазыңыз

Сиздин email адрес жарыяланбайт.