Мирбек Иманбеков — Алтыным

Жанына жакын барып айта албадым,
Жалына атың гана кайталадым.
Баарына моюн сунуп жалгыз калдым
Ташдырга, тайкы багына.
Атынан алтын тумар таккым келет
Закымдан алыс учуп качкым келет
Затыңдан кулсуз кумар таткым келет,
Артыңдан, арман таңынан.
Кайырма:
Сөздөрү анын мүрөгү балдын,
Көздөрү анын көргүм келет арбап алды
Алкымы анын алтыны айдын,
Алтыным, жаным азабына байлап салды.
Сагынам сансыз күнүм сайда калган
Таарынам, тагдырыма кайдан табам?
Ачылган кызыл гүлүм, кымбатымсың,
Кайчылап салчы жалынам.