Жыт

Бир күнү делдең бөжөк жолдон бир ууч арпа таап алды. Алгач сактангандай акырын жыттап келип бир-экөөнү ирмеп чайнап көрдү.  «Бах» деп тамшанды ширесин соруп. Анан өзүн кармай албай ары-бери кайсап жиберди. Бирок бир ууч арпа канча кылмак эле: оозунда даамы эле калбаса, курсагына жук болгон жок.

Читать далее Жыт

ЖАЙЫК СУУГА КЕПТЕЛГЕН КОЙЛОР

Королдун кулак кужурун кандырар жомокчусу болуптур. Ал дайыма королго укмуштай окуяларды баяндачу экен. Король да жомок укмайын уктабаган адат тааптыр. Жаздыкка баш коёру менен жомокчусун чакыртчу экен.

Ал бир күнү уктаар алдында жомокчусун чакыртат. Жомокчу болсо тырп этер алы жок, катуу уйкусу келгендиктен жомок айтар алы калбаптыр.

Читать далее ЖАЙЫК СУУГА КЕПТЕЛГЕН КОЙЛОР

ЖӨРГӨМҮШ МЕНЕН БЕЗГЕК

Болгонбу, болбогонбу, айтор, жомок мындай экен: жөргөмүш менен безгек кезигип, экөө саякатка чыгат. Жол жүрүп чарчашат. Эс алмакка жүзүмдүн кароолчусу жашаган алачыкка токтошот.

– Мындан ары жүралбайм, чарчадым. Шаар да алыс. Мен ушу кароолчунукунда эле калам, – дейт безгек.

Читать далее ЖӨРГӨМҮШ МЕНЕН БЕЗГЕК

Жүз акыл жана бир акыл

Күн жылымык тартып жаз келгенде каркыра Алтайга учуп келди. Өзүнүн тааныш сазына конду. Буттары менен жер чапкылап, канаттарын күүлөп, өзүнчө ырахатка батып аткан.

Жанынан ач түлкү шимшилеп өтүп баратып аны көрүп калды. Каркыранын ойноп-жыргап атканына таң кала, тамшана минтти:

Читать далее Жүз акыл жана бир акыл

ЖОСУНДУУ УЙДУ – ЖОЛБОРС ЖАРАТ

Качандыр бир заманда токойго жакын жерде уйлар жайылып жүрүптүр. Алар дайыма чогу оттошчу экен, арасынан бөлүнгөнү болбоптур.

Токойдо болсо айла-амалдуу бир жолборс жашаптыр. Ал эбактан бери уйлардын бирин жарып жегиси келет. Бирок уйлардын бадасы бөлүнбөй жайылгандыктан, алардын бирине да тиш салууга мүмкүн болбоптур.

Читать далее ЖОСУНДУУ УЙДУ – ЖОЛБОРС ЖАРАТ

ЖАҢЫ ЮБКА

Эрди-катын болуптур. Алар итке минген жакырчылыкта жашаптыр. Зайыбынын жамаачыдан тамтыгы калбаган жалгыз юбкасы болуптур. Анысын эртеден кечке жамаачылагандан бөлөк тирилик кылбачу экен. Юбканын деле атынан бөлөк заты калбаптыр. Бир күнү күйөөсү келгенде ыйлап ийет:

Читать далее ЖАҢЫ ЮБКА

Жакыр тикмеч

Бир кыштакта жакыр үйбүлө жашаптыр: эрди-катын жана баласы. Эр бүлөсү тикмеч болгону менен жарыбаган акча тапкандыктан, катын-баласы дайыма ач калчу экен. Кара басып тикмечтин катыны ооруп төшөккө жыгылат, көпкө дейре айыкпайт. Күйөөсүнүн дарыгер чакырып зайыбын айыктырууга пулу жок эле. А зайыбынын дарты күндөн күнгө күчөй берет. Өлүм алдында жаткан оорулууну тиктеген күйөөсү да, баласы да жардам берер арга таппай ыйлап отуруп калышат.

Читать далее Жакыр тикмеч

Жарганат

Азыр жарганат караңгыда гана учарын билесиңер. А бир убакта ал күндүз да учуучу экен.

Бир күнү ал шаңкайган ачык асманда эртең менен ойкуп-кайкып учуп жүрдү. Аңгыча аны көздөй көк карчыга[1] жете келди:

— Кутмандуу күнүңүз менен, урматтуум! Акыры ушинтип жолугуштук, мен сени төрт жылдан бери издейм!

Читать далее Жарганат

ЖАҢЫ КИЙИМ

Беш жашар Мадар кийинердин алдында апасынан сурай берчү экен:

– Апа-ов, бу дагы агамдын кийимиби?

– Ооба, каралдым. Карачы, бу көйнөк да жапжаңысы. Жаңы көйнөктү сен чоңойгондо сатып берем.

Читать далее ЖАҢЫ КИЙИМ

Жети бала

Бир кедей кемпирдин жети баласы болот. Ал балдар абдан акылдуу болуп чоңоюшат. Өнөр үйрөнүү үчүн жетөө жети өнөргө тырышышат. Күндөрдүн биринде кемпир жаа жасайт. Балдары энесинен жааны кимге берерин сурашат. Анда кемпир:

— Балдарым, араңардан кимиңердин өнөрүңөр артык болсо, ошого берем, — дейт. Эң улуусу:

Читать далее Жети бала