БУГУ ЭКИ КӨЗҮНӨН КАНТИП АЙРЫЛДЫ?

Илгери бугунун төрт көзү бар экен. Ал ошонусуна сыймыктанып, төрт аяктуулардын ичинен эң эле ыкчам жүргөнү менмин деп мактанчу тура.
Бир жолу ошол бугу ат менен кездешип калат да, ага минтет:
— Сен жакшы чуркайсың, бирок баары бир мага тең келе албайсың. Миң чуркасың да мага жетпейсиң!
— Жок! – дейт ат. – Жетем.
— А сен кантип жетем деп атасың? – Бугу таң калат.

Читать далее БУГУ ЭКИ КӨЗҮНӨН КАНТИП АЙРЫЛДЫ?

Эки улак

Ак улак менен кара улак ары жүгүрүп, бери жүгүрүп тынбай, жан жактарын каранып секиришет. Бир жагында калың бадал, бир жагында калың тикенектер эле көрүнүп, эч бир кой-эчки көрүнбөйт.

— Сен  ак  улаксың,  тил  укпаган  чунаксың!  Мени  ары-бери  сүйрөп жүрүп  акыры  адаштырдың,  жаның  барында койду  таап  бергин, — деп  ак улакка кара улак нааразы болот.

Читать далее Эки улак

ТАЯК ЖӨНҮНДӨ ЖОМОК

Илгери бир акылман карыя жашаган экен. Анын жалгыз уулу болуптур. Бала чоңойгондо акылы тайкы, оюнкараак чыгат. Ата-энесине кол кабыш кылбайт. Буга атасы капа болуп жүрөт.
Кыш түшүп, бир күнү кар жаайт. Атасы уулунан короодогу карды күрөп коюшун өтүнөт. Баласы жалкоолонуп:

Читать далее ТАЯК ЖӨНҮНДӨ ЖОМОК

ТОГОЛОНГОН ТОКОЧ

Кыштакта эки абысын токоч бышырат, жегенге даяр болордо «токоч кимибиздики» деген эки катын кыжыңдаша кетет. Тигиниси да, мунусу да токочту бөлүшкүсү келбей, өзү ээлик кылмак болот.

Бири чыгат:

– Токоч меники!

– Каңкылдаба, меники! – экинчиси аңкилдейт. – Мен да бышырдым, токоч меники!

Читать далее ТОГОЛОНГОН ТОКОЧ

БУЙВОЛ ЖАНА БАРАБАН

Эки теңтуш жолугуп калат. Бирден кагыштырмай болушат. Бир жерге киришет. Үстөлгө отуруп, бир чөйчөктөн заказ кылышат.

– Э, – дейт бири, – көптөн бери көрүшпөдүк ко. Биз көрүшпөгөндөн бери Неаполдо болдум, несин айтасың, атасынын гөрү. Жолдо катар эмнелерди гана көрбөдүм, акыры таңгалбай да калдым. Шумдук эми.

Читать далее БУЙВОЛ ЖАНА БАРАБАН

БЕРМЕТ ЖАНА БАКА

Качанкы бир заманда кыштакта жашаган аял болуптур. Анын эки кызы бар экен. Улуусу менен кичүүсү бири-бирине таптакыр окшобогон жан болот. Улуусу урушчаак, орой мүнөз, анан да сараң экен. А кичүүсүнүн баарына кабагы ачык, адептүү чыгат.

Кичүүсүн бир күнү энекеси алыс эмес жердеги кудуктан суу алып келүүгө жөнөтөт. Кыз тызылдаган бойдон кетет.

Читать далее БЕРМЕТ ЖАНА БАКА

Кайнатасына жаккан келин

Үйүндө бакчасы гүлдөгөн чал болуптур. Бакчасында кайналы толо өсчү экен. А үйүндө жыйырмага чыгып эр жеткен уулу болуптур. Үйлөнтүш керек дейт уулун.

«Тарбиялуу, мээнетчил уул өстүрдүм. Эми ага жакшы колукту таап берүү парзым калды. Уулума ылайык колуктуну кайдан тапсам экен?» деп ой басат камкор атаны.

Читать далее Кайнатасына жаккан келин

Коён неге ыйлады?

Кар коёнго айтат:

— Менин негедир башым ооруп калды да…

— Менимче сен бир четиңен эрип жатсаң керек. Ошого башың ооруп аткандыр. – Коён карга ушинтип айтты да, дүмүргө отуруп алып ыйлап кирди: – Сен жок мага кыйын болот, аппак карым. Сенин үстүңө чыгып алып секирип-секирип сыраңдап ойнойт эмес белем. Эми кантем? Эми мени ким сактайт? Түлкү келатса да, карышкыр келатса да, киши келатса да сени оюп, ичиңе кирип кетип кутулчу элем да.

Читать далее Коён неге ыйлады?

Жети бала

Бир кедей кемпирдин жети баласы болот. Ал балдар абдан акылдуу болуп чоңоюшат. Өнөр үйрөнүү үчүн жетөө жети өнөргө тырышышат. Күндөрдүн биринде кемпир жаа жасайт. Балдары энесинен жааны кимге берерин сурашат. Анда кемпир:

— Балдарым, араңардан кимиңердин өнөрүңөр артык болсо, ошого берем, — дейт. Эң улуусу:

Читать далее Жети бала

САРАҢ КЕРЕҢКУР

Ак кайыңдар күмүш бариктерин күүп, карагайлар алтын ийнелерин заардуу шамалга алдырып, асмандан муздак жамгырлар тез-тез жаап, бул аймактарга жай өтүп, күз келди.
Канаттууларды бул жерлерге билинбей басып кирген күз жүдөтүп, жылуу жактар эңсетип туруп алды. Жети күн токой четинде алар жыйын өткөрүп, жети күн тең бирин бири жоктоп атты:

Читать далее САРАҢ КЕРЕҢКУР